Als je de Nederlandse volksliedjes bekijkt en zingt, valt je op dat onze volksliedjes ook de moeite waard zijn. Hoewel ze nauwelijks nog te horen zijn, kunnen we bij bestudering genieten van de melodische eenvoud en rijkdom van de volkmuziek en de teksten.

Paul van Gulick heeft, onder invloed van de Poolse componist Witold Lutoslawski, geprobeerd de volksliedjes te volgen en ze in een bijzonder daglicht te plaatsen. Altijd heeft hij daarbij getracht het karakter geen geweld aan te doen en de sfeer van het betreffende lied te treffen. De eenvoud van de pianotechniek past in de traditie waarin de volksliederen zijn ontstaan.

Deze 'zes volkliederen voor piano' zijn in 1984 geschreven en opgedragen aan Liesbeth Wiertz, destijds het hoofd van de balletafdeling aan het Centrum voor de Kunsten in Venlo. Deze goede docent en innemende persoonlijkheid heeft er een choreografie op gemaakt en die door haar leerlingen laten uitvoeren. Een herinnering waar Paul met plezier op terug kijkt.

(Piano: Paul van Gulick; opname Kees Stikkers, 26.9.2008)